zondag 29 januari 2012

Gewoon zoals altijd

"Mevrouw Bremmer, wat doet u graag op een dag?" "Hm...ja.."
"Vandaag is het dinsdag, ging u altijd naar de markt?"
"Ja, ja elke week naar de markt, vissie halen, praatje maken'
"En hoe deed u dat dan, alleen?"
"Nee, met Bep, mijn buurvrouw, we gaan altijd samen wandelen. Dat vind ik fantastisch."
"O wat leuk, ik schrijf het op en we kijken hoe we kunnen regelen dat u nog steeds naar de markt kan."


Wat denkt u? Gaat mevrouw Bremmer volgende week dinsdag naar de markt?

Nee. Dat lukt toch niet om daar elke week iemand voor vrij te maken. Misschien een keer per maand, op zijn hoogst, dan kan ze met 5 anderen mee met de bus, drinken ze koffie op de hoek en gaan ze weer terug. Na de eerste keer zegt mevrouw Bremmer 'Ik hoef niet meer mee, mij teveel gedoe.'

Of…Ja. Natuurlijk gaat mevrouw Bremmer naar de markt. Het maakt toch niets uit of ze vanuit haar nieuwe huis met haar vroegere buurvrouw gaat of vanuit haar oude huis? De zorgcoördinator belt Bep de buurvrouw op en zegt dat ze zeer welkom is om met mevrouw Bremmer naar de markt te gaan. `Oh ja? Ik dacht dat dat niet meer kon nu. Kan ik dan gewoon langskomen?` `U bent altijd welkom, tot dinsdag.`

Wat is het meest waarschijnlijke scenario in uw ervaring? Of zou het nog heel anders kunnen?

Mij valt op dat er al jaren in de zorg gesproken wordt over de cliënt centraal, genormaliseerd wonen en leven zoals vroeger. Er wordt over gesproken en projecten gestart, het zorgleefplan is erop gebaseerd. En wat levert al die moeite en tijd op? De verzorgenden zijn even gemotiveerd als altijd, de bewoners even dankbaar of ontevreden, de bestuurders bezig met de resultaten op papier.

Denken en voelen vanuit de mens die aan uw zorg wordt toevertrouwd, is niet ingewikkeld, nauwelijks projectplanwaardig. Het gevoel dat degene die over de drempel van uw instelling stapt, mee gaat in de structuur die daar heerst, is bewust en onbewust het uitgangspunt van de zorg. Is het niet simpeler om te vragen naar het leven zoals het is voor mevrouw of meneer, de mensen die een rol spelen in hun leven, en vooral te kijken hoe we die relaties en activiteiten niet in de weg kunnen zitten?

Sabya van Elswijk

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen