zondag 12 augustus 2012

Is het te verdragen?

Vierstroom gaat met een experiment onderzoeken hoe familieleden op een meer verplichtende wijze kunnen worden betrokken bij de ondersteuning van cliënten in de woonzorgcentra en verpleeghuizen.
De zorgorganisatie denkt aan het maken van een harde afspraak bij de inhuizing of opname van nieuwe cliënten. Hierbij zegt de familie van de betrokken cliënt toe tenminste 4 uur per maand mee te helpen in het huis waar hun dierbare woont of wordt verpleegd.

Het experiment start in het najaar in twee woonzorgcentra van Vierstroom voor mensen met dementie. Het gaat om Westerweeren in Bergambacht en Wilgenhoven in Vlist. Familieleden hoeven geen zorgtaken te verrichten. Het gaat om ondersteuning bij het dagelijkse leven zoals het maken van een praatje, wandelen, spelletjes doen, voorlezen, piano spelen of even bij de groep blijven als de verzorgende met een medebewoner bezig is.

De directie van Vierstroom stelt dat het bedrijf zich wil voorbereiden op een steeds krappere financieringsgrondslag van de verpleeghuiszorg in Nederland. Vierstroom bestuurder Jeroen van den Oever: "We verwachten allemaal een hoge kwaliteit van zorg en verpleging in een kleinschalige en humane leefomgeving. We moeten eerlijk zijn en de familie van deze ouderen uitleggen dat we alleen met professionals, betaald vanuit de AWBZ, deze ambitie niet kunnen blijven waarmaken. De AWBZ biedt een goede basis voor de verpleging en verzorging, maar voor de kwaliteitseisen die wij stellen is het eigenlijk net niet genoeg. En het wordt in de toekomst eerder minder dan meer. Een kleine bijdrage in tijd van elke betrokken familie kan geweldig veel toevoegen aan met name het welzijn van onze cliënten. Als we deze stap niet zetten gaan wij als zorgorganisatie teveel compromissen sluiten op de kwaliteit die we willen bieden en daar passen we voor".

Overigens is familieparticipatie slechts een van de onderdelen van een omvangrijk programma dat Vierstroom uitvoert om de kwaliteit van leven voor kwetsbare ouderen in de toekomst te garanderen.”

Is dit waar we naar toe gaan? Is dit hoe we de omgang tussen familie en zorg regelen? Gaan verplichtingen wel werken waar het normale familiaire verband niet lijkt te werken?

Wie heeft hier de regie? Wie beslist? En hoe krijgen besluiten hun vorm?

Wie je het ook vraagt, familie, werker, of verwijzer: in zorg staat kwaliteit van bestaan voorop. Zorg moet helpen om kwaliteit van leven te ondersteunen. En wie bepaalt wat kwaliteit is?
We lijken het niet te kunnen verdragen als het niet “aan onze kwaliteitseisen voldoet” Door een verplichting op te leggen aan familie vermijden organisaties en hun werkers de pijn daarvan te verdragen. Pijn die je voelt als je je best doet en het toch niet meer tot een optimaal resultaat leidt.

Als cliënt of familie kunnen we het niet of moeilijk verdragen dat we hulp nodig hebben en we met deze hulp niet een terugkeer naar betere tijden bewerkstelligen. Kunnen cliënten en families het verdragen dat er grenzen zijn aan wat zorgverleners kunnen betekenen bij het verlichten van het lijden van dierbaren?

Om deze pijn te vermijden, ons tekortschieten, niet te hoeven voelen gaan we de ander overvragen. De familie eist niets minder dan het beste. Een zorginstelling Vierstroom eist nu niets minder dan tijd van familie.

Vind ik het onterecht het beste te willen? Nee, natuurlijk is familie een belangrijke factor bij goede zorg/goed kwaliteit van leven. Kan je betrokkenheid op deze manier opleggen? Ik denk het niet. Kan je alles vragen en verwachten? Ook niet. We kunnen ons als “klanten” opnieuw afvragen wat we allemaal met een verzekering, waar we “recht op” hebben, kunnen overdragen aan anderen.

Laten we ons afvragen hoe we, zorginstelling/medewerker, familie en partners, samenwerken aan tot stand brengen wat mogelijk is. Niet elkaar vertellen wat de verantwoording is van de ander, maar ieder een eigen verantwoording op pakken.
Ik vind dat het de verantwoording van de zorg(medewerker) is het gesprek op gang te brengen. Dat begon vaak met een geruststellend: “Nu u (moeder/vader) hier woont gaan wij voor u zorgen… “ Zo’n gesprek kan beter beginnen met “Wat zou willen blijven doen…”
Het de verantwoording van de zorg(medewerker) om cliënten en familie vervolgens wegwijs te maken in mogelijkheden.
Dat zal ook helpen regie, zeggenschap en de pijn van het moeten missen te houden bij wie het hoort: de cliënt.

Wat vindt u?....

Jon Derksen

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen