vrijdag 9 november 2012

Woorden maken de relatie

In toenemende mate valt mij de woordkeus op, die wij in de zorg gebruiken als het gaat om de cliënten:
  • De cliënt mag meepraten over eigen zorg-/leefplan.
  • Inspraak voor de familie in het woon-/leefklimaat.
  • De zorg droomt in brainstormsessies over het ideale verpleeghuis en gaat in de ontwerpfase de familie en cliënten interviewen.
  • Overplaatsen wanneer een cliënt van een verzorgingshuis naar een verpleegsetting verhuist.
De zorg neemt de verantwoordelijkheid over en als het ’schikt’ mag de doelgroep meepraten en inspraak hebben. Echter dit is een door de zorg bedachte werkelijkheid. De realiteit is dat de mantelzorg en cliënten zelf verantwoordelijk zijn voor hun leven en wij als zorg een belangrijke bijdrage geven aan de kwaliteit van hun bestaan.
Achter de huidige woordkeus en zienswijze zit een wereld van overbelasting en werkdruk zowel voor de zorg als de mantelzorgers. Door de toe-eigening van bewoners aan de zorg, wordt de dynamiek van afhankelijkheid en afhaken georganiseerd en staat de afdeling er aan het einde van de dag alleen voor.
Natuurlijk is het zo dat de zorgprofessional vanuit kennis en ervaring veel kijk heeft op de cliëntsituatie en op hele andere zaken let dan de familie van de cliënt en de cliënt zelf. De zorg verdient dus ook inspraak in het woon-/leefklimaat en autoriteit als het gaat om risico en veiligheid.
De cliënt zelf en/of de naast betrokkenen kiezen vanuit hun eigen verantwoordelijkheid om hun leven in een beschermde omgeving voor te zetten. De zorg draagt zorg voor bescherming en ondersteuning waar dat nodig is om dat leven in de nieuwe setting voort te zetten.
Nu zou het passen in het oude zorgdenken om je geheel en al verantwoordelijk te voelen voor het paternalisme in de zorg. Toch zijn het de cliënten en hun naast betrokkenen die de ommekeer teweeg kunnen brengen. Het is belangrijk dat cliënten en mantelzorgers elkaar hier in gaan steunen en helpen. Immers als assertieve cliënt/mantelzorger kom je snel alleen te staan.
Nu ik mij tegenwoordig in beide werelden begeef zie ik de eenzaamheid van de cliënt en naast betrokkenen scherper. Deelname aan een multi-disciplinair overleg kan heel intimiderend zijn, tegen het incontinentiebeleid ingaan vraagt moed en er achter komen hoe het met jouw dierbare gaat is op een gemiddelde verpleegafdeling niet makkelijk. Zekere als de werkdruk, in plaats van de cliënt, het centrale thema is.
Daarom starten wij met een programma voor mentoring van mantelzorgers en cliënten. Immers de ervaringsdeskundigen weten wat er nodig is om van het bejaardenhuis een woonzorgcentrum te maken. Stel je eens voor dat de actieve bewoners en mantelzorgers de nieuwkomers op weg helpen?
Deze blog is geschreven door Astrid Buis, Awbz- en Wmo-expert. Astrid blogt over alles op het snijvlak van beleid en uitvoering van de strategie in de praktijk en is oprichter en directeur van Buis Managementadvies.

Doe mee met de Inspiratiedag Samen Zorgen op 30 november in Utrecht en schrijf u nu in

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen