donderdag 13 december 2012

Inspiratiedag Samen Zorgen van vrijdag 29 november 2012

Inspiratie betekent adem halen. Dat is waar de inspiratiedag in eerste instantie voor bedoeld is, op adem komen. Daarnaast betekent inspiratie het opdoen van een idee en dat ook uit kunnen voeren. Je hebt een ingeving en je weet hoe je je ingeving kunt vormgeven. Vooral voor die ingeving is de inspiratiedag bedoelt, daadwerkelijk vormgeven is vaak een stap verder.


Met een dergelijke ingeving is het vreemd gesteld, je krijgt hem tijdens een wandeling of als je uit het raam staart en aan iets anders denkt of zomaar, als je ‘s nachts wakker wordt. Even een helder idee dat helpt om weer een stap verder te komen.

En het kan zijn dat een ander je inspireert, een verhaal dat je weer helpt om verder te komen, een moment van herkenning, een moment van contact.

Ieder van de aanwezigen, heeft dat op zijn eigen wijze gedaan. Wij doen hier verslag van wat ons inspireerde en opviel.

De dag begon met Leo die verhaal voorlas dat hij zelf had geschreven. Een directe ervaring van een vrouw die samenleeft met een dementerende man die agressief wordt. Ontroerend. Het bracht het thema in van de vele emoties die opkomen als het moment komt dat iemand niet langer thuis verzorgd kan worden. Mensen zijn geen machines waar je een eenduidige oplossing voor kunt bedenken. Een lastig gegeven voor beleidsmakers die willen beheersen.

Daarna gaf Peet een presentatie over het betrekken van de familie als de patient eenmaal in het tehuis is. Dat is landen als Brazilie een vanzelfsprekendheid. Maar kennelijk is dat in ons overgereguleerd Nederland niet zo vanzelfsprekend. Wat we ons wel afvroegen is of die betrokkenheid niet vanzelfsprekender kon. Om dat nu weer gestructureerd te doen past binnen de manier waarop we het al deden: gereguleerd. Een bordje met ‘Wees allen welkom’, zou al een hele stap zijn.

Emile bracht complexe thema’s, zoals roosteren van verzorgend personeel in. Wie weet kan het anders. Door alles op te breken in kleinere eenheden, zoals Eckhard Winzen dat deed, en die self-supporting zijn kom je een heel eind. Hoe zou dat kunnen in organisaties met 9000 medewerkers? Of is de tijd van de grote molochen sowieso voorbij?

Maarten liet ons een Facebook voor familie zien. Verzorgenden en familie kunnen voor elkaar berichten op dat Facebook zetten en op elkaar reageren. Wel zit je met het probleem dat de verzorgenden ook vertegenwoordigers zijn van hun organisatie en dus niet zomaar alles kunnen zeggen wat ze willen. En natuurlijk spelen ook de thema’s die vandaag vaker voorbij komen. Zoals dat familieleden allerlei complexe relaties met elkaar kunnen hebben, die dan zichtbaar kunnen worden.

Marco vertelde hoe het voor hem als bestuurder is om vooral veel los te laten. Hij vertelde onder andere het verhaal dat zijn medewerkers een Ipad vroegen. “Weer een speeltje”, dacht hij. Totdat hij merkte dat het aantal bellen ‘s nachts met 50% afnam. Wat bleek? Met de Ipad werden de verslagen direct bij de cliënt aan bed geschreven en niet in een kantoortje, op de computer achter slot en grendel. Nu wordt het verslag samen met de cliënt gemaakt, en kan deze kwijt wat hij nog wil zeggen of vragen. Marco nodigde ons uit om bij hem te komen kijken of er nog meer van dat soort oplossingen te vinden waren. Wij komen zeker langs.

Saskia tenslotte vertelde dat ze als verzorger van haar man graag een oplaadpunt op had willen richten voor mensen die in dezelfde situatie zitten. Ze kreeg van haar directeur de mogelijkheid om met een groep studenten uit te zoeken hoe de wereld van de mantelzorg eruitziet en liet haar oorspronkelijke vraag los, zodat ze meer ruimte kreeg om op ontdekkingstocht te gaan. Wie weet wat ze allemaal tegenkomt. Het deed ons denken aan een wetenschappelijke onderzoeksmethode die qualitative inquiry wordt genoemd. Niet meten is weten, maar leren luisteren naar alle verhalen die mensen maken met elkaar.

Het was veel, heel veel. Bijna per onderwerp hadden we een uitdieping kunnen doen. Wij hadden nog graag van Saskia gehoord wat er voor verhalen verteld worden bijvoorbeeld. En nog veel meer de verhalen van de andere aanwezigen. Zoals Cora die al direct de toon zette door al dat vakjargon ter discussie te stellen. Alleen daarvoor al zou het fijn zijn dat ze steeds terug kwam. Voor je het weet heb je abstracte discussie die van zieke mensen “cliënten” maakt die je in een cliëntsysteem kunt stoppen en door de verzorgenden op een beheerste en kosteneffectieve wijze kunt beheren, … eh.. verzorgen.

21 februari hebben we de volgende inspiratiedag.

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen