vrijdag 4 januari 2013

Ik moet er niet aan denken!

Wat een luxe, die zorg bij ons in Nederland. Opgeleide mensen die betaald worden om zo goed mogelijk voor ons te zorgen bij elk gebrek dat we op geestelijk en lichamelijk gebied zouden kunnen ervaren. Natuurlijk is er een scala aan medicijnen beschikbaar, maar vooral heel veel mensen die als dokter, verzorgende, verpleegkundige, fysiotherapeut et cetera dagelijks voor ons klaarstaan.


Het Khmer Sovjet Friendship ziekenhuis
Vandaag was ik op bezoek bij een man die psychiaterie heeft gestudeerd in Cambodja, en zich daar nu het hoofd mag noemen van de psychiaterische afdeling. Binnen 5 minuten na onze kennismaking legde hij uit wat er hier aan de hand is. "Bij de oprichting van onze afdeling 15 jaar geleden werden de medicijnen voor alle patienten betaald door een Japanse hulporganisatie. Daar zijn ze mee gestopt, en nu? Nu betaald ons ministerie van gezondheid, een deel van wat het kost om mensen hun juiste medicijnen te geven, dus schrijven we maar een beetje voor, en de rest kunnen ze zelf kopen buiten het ziekenhuis, als ze daar geld voor hebben. Ik schaam me daarvoor."

Wat valt op aan zijn verhaal? Ik hoorde hem niets zeggen over gesprekken voeren met de mensen die bij hun komen, therapie, gedrag, of adviezen hoe met de ziekte om te gaan. De mensen waren allang blij dat ze hun pillen kregen, volgens deze man. Daarvoor reizen mensen uren uit de provincie naar dit ziekenhuis in Phnom Penh. Ook viel het me op dat het idee van mensen met psychische of lichamelijke problemen opnemen of verzorgen helemaal ontbrak. Wat voor mij als Nederlandse een gewone zaak is, namelijk het bestaan van een uitgebreide infrastructuur van zorgvoorzieningen en opgeleide mensen voor alle natjes en droogjes, is hier  niet-bestaand. Letterlijk niet-bestaand in de zin dat ook het idee van zo'n infrastructuur geheel ontbreekt.

Man heeft net medicijnen gehaald 
Thuisgekomen van mijn bezoek open ik mijn e-mail en zie het bericht: "Twee op de drie Nederlanders moeten er niet aan denken later in een verpleeghuis terecht te komen.

Natuurlijk sluit het een het ander niet uit: doordat er zorg beschikbaar is, hoef je niet te staan springen om er gebruik van te maken. Het verschil in hoe mensen hier in Cambodia en in Nederland zorg beleven houd mij bezig, zonder dat ik conclusies kan trekken. 

Sabya van Elswijk



  

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen