donderdag 10 januari 2013

Ouderen in Cambodja

Ik kon het me niet voorstellen, een land waar geen enkele ouderen-verzorgende, verpleegkundige, verpleeghuisarts, verzorgingshuis of instelling is. Geen 55+ acties, inloopuren, wijkcentra, of voorrang in de rij.


Op zoek naar ouderen om te fotograferen voor ons wereldwijde project met oude mensen kwamen we niet terecht in aanleunwoningen, of in contact met ouderenbonden. De mensen die hier boven de 50 zijn, hebben allemaal de oorlog meegemaakt, waar leider Pol Pot met zijn communistische partij een terreurregime voerde en zijn eigen bevolking martelde en dwangarbeid oplegde. We komen met deze mensen in aanraking op straat, of als ze in ons gebouw wonen. Meestal wonen ze bij hun kinderen, of wonen hun kinderen wonen bij hen in huis.

Martijn van Oorschot www.the faketory.org
Een Cambodjaanse vriendin heeft ons meegenomen naar de Pagode, waar de Buddhistische bevolking heen gaat. Volgens haar is dat de plek om oudere mensen te ontmoeten, die gaan veel naar de pagode, ze zijn immers dichterbij de dood. Ook wonen en werken er oudere mensen in de pagode. Ze helpen met koken, opruimen en klussen voor de monniken en wonen op het terrein van de pagode.

Oudere vrouwen die bij hun kinderen in huis wonen zorgen vaak voor de kleinste van het gezin. Ze krijgen zelf eten, en zijn onderdeel van een gezin. Onze Vietnamese buurvrouw is een uitzondering, zij woont alleen. Ik zie haar regelmatig bij de andere buurvrouw thuis, rondlopend met de jongste baby, net zolang tot hij slaapt. Een andere vriendin van ons vertelt dat ze nu al 9 jaar alleen met haar moeder is, omdat haar zus naar de VS vertrokken is. Ze stuurt wel geld, maar toch voelt deze vrouw zich er helemaal alleen voor staan. Ze kan niet naar het buitenland, wat ze graag zou willen, omdat ze altijd met har moeder is. Verdrietig vind ik het verhaal, en ook verwondert het me, haar moeder kennende als ene vrouw die zelf onderneemt en bezig is, en op geen enkele manier lichamelijke of geestelijke ondersteuning nodig heeft. Maar ja, wat is er allemaal aan de hand dat ik niet kan zien?

Ik vraag me af hoe het hier is met alle problemen waarvoor we ons in Nederland gesteld zien. Hoe krijgen we familie betrokken? Hoe zorgen we dat ouderen langer thuis blijven? Welke ondersteuning is dan nodig en hoe gaan we dat betalen als we veel minder geld willen uitgeven aan zorg? Er komt bij me boven dat ik wel heel snel in problemen denk, en bezig ga met bijhorende oplossingen. Ik blijf het gevoel houden dat er een natuurlijke aanwezigheid is van zorg tussen mensen, buren, familie, vrienden. Hoe dat vorm krijgt kan verschillen en mag wat mij betreft ook verschillen, dus hoe zou je dat willen regelen in termen van probleem en oplossing?

Hierover ga ik graag met u in gesprek, hier en op de Inspiratiedag Samen Zorgen op in Theater De Berenkuil in Utrecht op donderdag 7 maart.


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen