maandag 25 februari 2013

Een adempauze komt niet vanzelf


Eliane Heseltine @hesmok, zorgt voor haar man en schrijft daarover op Mantelwerkers en haar blog over respijtzorg.  We kennen Eliane via twitter, waar ze haar ervaringen deelt met de wereld. 
Net als iedere werknemer een weekend heeft om bij te komen heeft ook een mantelwerker soms een adempauze nodig. Maar als je 24/7 voor iemand zorgt gaat dat niet zomaar.
Een dagje naar de sauna bijvoorbeeld. Het afgelopen weekend had ik zo’n dagje gepland, in Thermae 2000, samen met Marjo. Om daar heen te kunnen moet ik al in de buurt zijn. Gelukkig is er in de buurt een goed zorghotel, Domaine Cauberg, waar ik samen met mijn man het hele weekend geboekt heb. We komen al op vrijdagmiddag aan, zodat ik het zorgplan goed kan overdragen aan de verzorging. Nu is dat zorgplan nogal uitgebreid, dus je kunt er niet zomaar van uitgaan dat een verzorgende elke dag de tijd neemt om dat allemaal te lezen. Sommige dingen in de zorg zijn ook handigheidjes, die je niet zo makkelijk kunt beschrijven. Maar die handelingen zijn wel essentieel wil mijn man zich zelfstandig kunnen verplaatsen. Op zaterdagmorgen doe ik daarom de verzorging samen met de zorg, zodat ik al die handigheidjes goed kan laten zien. Dat vraagt ook wel een bepaalde insteek van die verzorging, dat ze open staan voor de informatie van een (in hun ogen) niet-professional. Uit ervaring weet ik inmiddels dat dat in dit hotel wel snor zit! Daarom draag ik de zorg ook met een gerust hart aan hen over. Zelfs nu het dit weekend iets minder soepel loopt omdat veel personeel slachtoffer is van een griepgolfje.

Domaine Cauberg
Op zondagochtend sta ik zelf op tijd op. Dat geeft mij de tijd om voor dat de zorg komt alle dingen waar mijn man gedurende de dag bij wil kunnen zó op de tafel te leggen dat hij er bij kan: de tv afstandsbediening, zijn bril, zijn mobiele telefoon, zijn kam, zijn hoestsnoepjes, etc. Ik maak zijn speciale drankje in twee flesjes klaar, zodat hij overdag genoeg kan drinken. Ik zet alle medicijnen die hij die dag moet innemen klaar, verdeeld over verschillende bakjes voor de verschillende innamemomenten. Ik leg de kleren klaar die hij die dag aan wil. Tussendoor blijft hij vragen stellen over waar alles ligt, en om vast in zijn hoofd te krijgen hoe het dagprogramma in elkaar zit. Zoals gebruikelijk stelt hij elke vraag wel een paar keer! Hij gunt me mijn dagje vrij, vertrouwt op de zorg, maar blijft het eng vinden als ik niet in de buurt ben. Natuurlijk moet ik intussen ook nog mezelf aankleden. Gelukkig staan mijn spullen die ik mee wil nemen al klaar.
Als de zorg binnenkomt om mijn man uit bed te halen ga ik naar het restaurant om te ontbijten. Halverwege moet ik toch weer terug om nog even te helpen: het lukt toch niet om zijn prothese goed aan te krijgen. De hand van de meester is nodig. Nog voor dat ik vertrek is hij gewassen en aangekleed. Voor vandaag krijgt hij een alarmbel om de nek, zodat hij zo nodig de zorg kan roepen. Hij krijgt zelf op verzoek het ontbijt op de kamer, zodat hij zijn vaste voetbalprogramma op tv niet hoeft te missen. Iemand zal hem voor de lunch komen halen, en ook voor het diner, als ik nog niet terug ben.
Vol vertrouwen dat het nu goed geregeld is loop ik naar de weg, waar Marjo mij even later oppikt voor ons verwendagje. Doordat ik het vorig jaar al een keer eerder probeerde, is het nu nog gemakkelijker om de angst over hoe het met mijn man gaat los te laten. Natuurlijk vergeet ik hem niet gedurende de hele dag, maar ik hoef me niet de hele tijd af te vragen of alles wel goed gaat. Wanneer we aan het eind van de dag terugkomen is hij wel blij me weer te zien. Hij heeft namelijk bedacht dat hij beter in zijn stoel wil zitten, maar de verzorgende begrijpt niet helemaal wat hij vraagt. Ook heb ik hem net op zijn mobiele telefoon gebeld, dat ik er aan kwam. Hij hoorde de telefoon, maar kon hem niet vinden. Al die dingen houden hem zo bezig, dat hij haast vergeet om Marjo goedendag te zeggen. Meteen weer aan de slag dus! Maar door het heerlijke dagje uit kan ik er weer even tegen aan.
In mijn blog Adempauze beschrijf ik verschillende aspecten van respijtzorg.
Eliane Heseltine
Bent u professioneel of persoonlijk bezig met zorg geven, vraagt u zich af hoe je dat samen kunt doen met professionals, familie, patienten en vrijwilligers? Kom ook naar de Inspiratiedag Samen Zorgen op 7 maart in Utrecht. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen