zaterdag 9 februari 2013

Frustaties, oplossingen gezocht!

Een opmerking om mee te nemen tijdens de inspiratiedag. Onze zoon (noem hem Tom ) is lichamelijk gehandicapt maar zou zeer goed in staat zijn om zelfstandig te wonen. Op dit moment woont hij, met zijn bijna 26 jaar nog thuis. 
Hij is voor sommige zaken afhankelijk van mantelzorg en heeft aanpassingen nodig in de woning. Tom heeft een druk sociaal leven en wordt door vrienden op handen gedragen. Tom heeft een belangrijke rol gespeeld in het oprichten van een lichamelijk gehandicapten team op de hockeyclub en is de trouwste supporter van het voetbalteam waar de meeste van zijn vrienden in zitten. Het contact met de enige zus van Tom is erg goed. Ze heeft samen met haar vriend en kind een huis in de nabijheid van het ouderlijk huis gekocht. Tom heeft een aangepaste auto totdat zijn studie afgerond is. 

Daarna is het afwachten of hij zichzelf een auto kan permitteren.Een baan vinden is in deze tijd erg moeilijk, maar Tom heeft een nul -urencontract en werkt zodra het bedrijf hem nodig heeft voor extra klussen als boekhouder.Voor de momenten dat hij geen of nauwelijks inkomsten heeft uit deze baan vervalt hij in een wajong uitkering. Tom staat te springen om op zichzelf te gaan wonen maar dat is in de woonplaats waar hij woont niet makkelijk. Het feit dat Tom een gelijkvloerse woning nodig heeft, maakt dat hij in aanmerking komt om naar een flat te kijken. Door de betaalbare huren zijn alle jongeren uit de wijde omgeving ge├»nteresseerd in een flat. 

De kleine laagbouw woningen in de woonplaats zijn veelal met voorrang aan ouderen toebedeeld. Een bezoek aan de WMO heeft uitgewezen dat er geen voorrang gegeven wordt aan jongeren die een woonruimte zoeken in de buurt van hun mantelzorgers en/of familie. Tom moet zich net als ieder ander via woningnet inschrijven op een woning. Ook is te kennen gegeven dat het aan te bevelen is om zich in alle randgemeenten in te schrijven omdat daar de kans om een geschikte woning te vinden groter zou zijn. Voor het aanpassen van een woning is het verplicht om de woning tenminste 7 jaar te bewonen. Daarmee vervalt de optie om de stap naar een woning buiten de gemeente te aanvaarden totdat er een beter aanbod binnen de gemeente is…

Het was schokkend te ervaren dat een aangepaste piepkleine woning die leeg gaat komen (door verhuizing van de huidige bewoner)  totaal gestript gaat worden om zodoende weer op de normale woningmarkt te komen. Daarbij wordt een zeer waardevolle en nog goed functionerende traplift gesloopt. (Ik zal u verder niet lastig vallen met de enorme moeite die het ons gekost heeft om de juiste informatie te krijgen. De uitleg waarom en hoe beleid voor woningzoekende jongeren met een lichamelijke beperking geregeld is, leek soms zelfs be├»nvloed te worden door de machtspositie van een enkele medewerker. Soms onbeschoft en HEEL FRUSTREREND.) 

Ik ga ervan uit dat de jongeren met een zelfde vraag als Tom uit de randgemeente hetzelfde advies krijgen. Dat zou dan kunnen betekenen dat een jongere uit een randgemeente die daardoor ver van zijn familie en vrienden (mantelzorgers) komt te wonen een woning toegewezen krijgt die juist voor Tom zeer geschikt zou zijn (en viceversa) . 

Het feit dat er in de randgemeente vaak geen geschikt openbaar vervoer is en bussen om het uur rijden, maakt dat het organiseren van mantelzorg door familie haast onmogelijk wordt. Daardoor zal Tom toch afhankelijk worden van de professionele hulp die wellicht niet voor handen is.

Tom zal in een isolement komen of genoodzaakt zijn zo lang mogelijk bij zijn ouders te blijven wonen. Wat uiteindelijk uitstel van executie zal worden. Zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid kan alleen aangesproken worden als beleid aangepast wordt!

Alsof zorg alleen om geld en barmhartigheid draait. Zelfredzaamheid en eigen verantwoordelijkheid ook vertaald kunnen worden met “zoek het zelf uit”. Als bestaand beleid naast de verandering niet aangepast wordt, en er verwacht wordt dat er voldoende draagvlak voor deze veranderingen is, dan kan ik alleen maar zeggen “van welke planeet kom je?” 

Mensen met een handicap lopen dagelijks enorme frustraties op en worden nu met het nieuwe beleid ook nog eens voor feiten geplaatst die onmenselijk zijn! Natuurlijk had ik een geweldige oplossing mee willen geven, en natuurlijk moet zorg voor iedereen betaalbaar en toegankelijk blijven. Maar zorg dan ook dat beleid gesteund wordt door het scheppen van voorwaarden! 

Voor dit probleem pleit ik voor : 

- Het organiseren van een voorrangsregel op jongeren die afhankelijk zijn van mantelzorg. 

- Bouwprojecten inrichten op betaalbare schakelwoningen.(Bouwen naar behoefte) 

- Inrichten van buurt zorg-denktanks / met een sturende factor naar gemeentebeleid. 

- Verplichte wisseling in belangrijke functie bij de WMO, zodat je niet jaren aanloopt tegen dezelfde personen die afgestompt hun riedeltje roepen of de eigen machtspositie dreigen te misbruiken. 

- Ervaringsdeskundigen op cruciale functies in de WMO plaatsen.

Deze blog is geschreven door een betrokken ervaren moeder. Graag horen we uw ervaringen en ideeen hierover. 

Schrijf nu in voor de Inspiratiedag Samen Zorgen op donderdag 7 maart in Utrecht.

1 opmerking: