dinsdag 26 februari 2013

Over Inspiratiedagen


De inspiratiedagen zijn geen trainingen, congressen of symposia. Het is geen praatgroep voor overspannen medewerkers of mantelzorgers. Ook niet een zoveelste poging om geld te verdienen aan professionals. Wat zijn de inspiratiedagen dan wel? Initiatiefnemer Martijn van Oorschot schrijft daarover het volgende. Iedereen is van harte welkom om zich aan te sluiten bij deze beweging.


Wat.

Wij zijn de inspiratiedagen begonnen, omdat Nederland/De wereld geregeerd wordt door boekhouders. Wij houden niet van boekhouders die regeren, dat leidt tot ongekende ongelukken. 

In de zorg wordt steeds meer vanuit een economisch perspectief beleid gemaakt en door straffe interim managers "geimplementeerd". In die wereld zijn medewerkers een kostenpost, die het liefst middels protocollen als een computer hun werk verrichten, zo efficient en kosteneffectief mogelijk. De patienten zijn op de ontwerptafels van boekhouders  tot cijfers gereduceerd. Elke binding met mensen is verdwenen. 

Dialoog met deze boekhoud-beleidsmakers en hun uitvoerders is onmogelijk. Wat zij doen is hun waarheid de wereld in toeteren, en alle dialoog wordt in die wereld ervaren als weerstand.

Wij willen een tegengeluid maken door te laten horen hoe het als mens is om in die wereld rond te dwalen. Dat kan alleen als we de verhalen daarover bekend maken. In de setting van de inspiratiedagen is een van de moeilijke dingen om mensen uit te nodigen die niet alleen naar die verhalen komen luisteren, maar ook met de mens achter het verhaal in gesprek kunnen raken, ontroerd raken en zelf in beweging komen.

Het liefst lopen we gewoon de straat op en nodigen we ervaringsdeskundigen uit. Dat hebben we ook gedaan. Alleen komt daar niemand op af en zijn we genoodzaakt om mensen te verleiden. Dat doen we nu door wat bekendere mensen te vragen om de dialoog op gang te brengen met hun verhaal. Dan komt het, als het loopt, vanzelf terug bij die mens op straat.

Vorm.

De meeste congressen hebben de vorm van toeterende sprekers en luisterpubliek. Het resultaat van zo'n dag wordt gemeten in tevredenheid op een evaluatieformulier. Wat wij willen is een gesprek op gang brengen. 
De vorm die we kiezen, is mensen die elkaar verhalen vertellen. Dat betekent vertellen en luisteren. De mensen die vertellen hebben zelf meegemaakt, zelf ervaren, waar ze het over hebben. Deze vorm helpt om  verbinding te laten ontstaan en dat mensen ook na de dag nog contact  houden. Deze vorm helpt ook om mensen geinspireerd te laten raken. Dat is het maximaal haalbare wat er tussen mensen mogelijk is. Elkaar overtuigen is gewelddadig en roept of alleen gelijkgestemden bij elkaar of veroorzaakt ruzie tussen mensen. Inspireren kunnen we elkaar wel.  

Publiek.

Iedereen voor wie het onderwerp (zorg/werk) een zorg is en voor wie het wringt. Kan het ook anders? Dat zijn het liefst mensen die zelf uitvoeren en deel zijn van de dagelijkse praktijk. Maar ook mensen die leidinggeven en niet bezig zijn met het implementeren van concepten maar in staat zijn om de wereld van hun medewerkers en clienten mooier te maken. En mensen die op welke manier ook bezig zijn om meer ruimte te scheppen voor verhalen, en op zoek zijn naar anderen. 









Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen