maandag 18 maart 2013

Mega Moe



Maandagmorgen. Half  Nederland gaat aan het werk of is op weg naar school. Ik kruip zelf na het ontbijt weer terug mijn bed in. Nu hoor ik u bijna  zeggen of denken: Oh, heerlijk dat lijkt mij ook wel wat! Natuurlijk kan ik mij die gedachte wel voorstellen. Helemaal als ik nu naar buiten kijk.Het is koud en guur. De zon lijkt niet van plan zich te laten zien. 



Toch heeft het mij heel veel moeite gekost om hier aan toe te geven. En nog steeds eigenlijk. Ik zou veel liever de dag vol energie beginnen. En dan nog het liefst aan het werk gaan. Maar die tijd is voorbij. Jarenlang heb ik mij steeds (na een slechtere periode van ziek zijn), weer terug gevochten om aan het werk te gaan. Want ik hield van mijn werk. Dit kostte veel energie. En steeds moest ik iets inleveren. In uren of in werkzaamheden. Tot het echt niet meer ging.

 Behalve allerlei fysieke beperkingen, is de vermoeidheid het grootste probleem. Ik merk dat veel mensen nauwelijks begrijpen wat dit doet. Want ja, iedereen is wel eens moe. Inderdaad, iedereen is wel eens moe. Alleen bij mij (en bij meer mensen met bepaalde (chronische) ziektes) is de moeheid alles overheersend. Ik noem het vaak Mega-Moe.

Als je midden op de dag in slaap valt. Op het moment dat je zoontje thuis is. En hij je aandacht en zorg nodig heeft. Of dat je ‘s avonds alwéér een afspraak met vrienden moet afzeggen, omdat je ogen steeds dicht vallen. Kortom, als je wereld zich steeds meer beperkt tot de muren van je huis.Dan is het beter om toe te geven aan die vermoeidheid. Proberen je energie te verdelen. Keuzes maken in wat en wanneer je iets wèl kunt/wilt doen. Zodat je ook kunt genieten van de kleine, maar o zo belangrijke dingen. Dat je er zoveel mogelijk bent voor man en zoonlief. Dat je een keertje kunt genieten van muziek of theater buitenshuis. Dat je niet steeds een afspraak hoeft af te zeggen.

Misschien klinkt dit allemaal een beetje somber. Of saai. Maar sinds ik eind vorig jaar FaceBook en vooral Twitter ècht heb ontdekt, is mijn wereldje weer een stuk groter en leuker geworden. Meer recent is daar het schrijven van Blogs bijgekomen. Het schrijven ervan geeft mij al veel energie. Maar alle positieve reacties nog meer! Èn het feit dat het zoveel gelezen/bekeken wordt. Het geeft je het gevoel dat je gezien en gewaardeerd wordt.

Dus ja….ik kruip nog even mijn bed in.  Dan heb ik daarna weer wat energie om dit te schrijven. En ook nog wat energie om straks zoonlief van school op te halen.

Yvonne schrijft over haar leven met een chronische ziekte, op haar weblog en via twitter @iefonnuh1 publiceert ze haar ervaringen. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen