zondag 3 maart 2013

Wie Zorgt er voor wie?


Vanuit de politiek komen steeds meer geluiden dat de zorg voor chronisch zieken en ouderen  gedaan zal moeten worden door mensen uit de eigen omgeving.
Maar wat betekent dit voor Zorgvragers en Zorggevers? Voor mij  (en dus niet voor iedereen!):

In de afgelopen jaren was mijn gezondheid erg wisselend. Soms was ik te ziek om dingen zelf te doen. Nu gaat het redelijk goed en kan ik weer veel zelf. Maar nog steeds beperkt. In de periode dat het slechter ging, hielp mijn echtgenoot zoveel mogelijk (en nog steeds). En soms kwam er iemand van de technische thuiszorg. Ik vond het altijd heel moeilijk om de zorg aan mijn echtgenoot over te laten. Niet omdat hij het niet kan, integendeel!

Maar wat wel lastig is, is dat ik zie wat het met hem doet. Naast een flexibele baan(!),  deed hij ook  al het dagelijkse huishouden. We hadden wel 1x per week een huishoudelijke hulp. Dat scheelt echt al heel veel. Maar er blijven dagelijks nog genoeg klussen over. Verder ging de zorg voor ons zoontje ook gewoon door. Natuurlijk zijn er ook veel 1-ouder gezinnen. Ook voor hen heb ik diep respect.
Alleen als mantelzorger heb je ook nog de zorg over je partner/ouder of kind. En dan zijn het niet alleen de praktische zorgen. De mangelzorger is gewoon ook bezorgd. Over hoe het met je gaat. En hoe het in de toekomst zal gaan.

Als patiƫnt zie ik dat mijn partner graag wil helpen. Maar het is vermoeiend en stressvol. Zijn gewone werk moet door blijven gaan. Maar ondertussen weet je dat er thuis iemand alleen zit, die soms hulp nodig heeft.

Wanneer ik vanaf de bank alles zie, wil ik het liefst helpen. Je wilt graag samen delen.
En het is gewoon heel moeilijk om aan het eind van een vermoeiende dag nog een hulpvraag te doen! Zit je partner eindelijk even rustig op een stoel zijn krant te lezen, met een bakkie koffie. Heb je toch even wat hulp nodig. Ook al zegt hij dat hij het niet erg vindt om mij te helpen, het voelt anders/dubbel.
Dat is de reden dat wij een tijdje de technische thuiszorg 's avonds vroegen om te assisteren. Maar het grote nadeel daarvan was, dat je moet afwachten hoe laat er een verpleegkundige  komt. Vaak is er wel een afspraak omtrent de tijd. Maar voor hen is dat niet altijd haalbaar. Dus zit je al vechtend tegen de slaap te wachten op de Zorg.

Dan denk je toch: we doen het liever zelf. Als dat kan.
Gaat het in een periode dan weer wat beter, dan is het zoeken in de nieuwe stuatie.
De zorger heeft inmiddels een bepaald ritme opgebouwd en zijn eigen manier van doen. Ik wil dan toch ook weer dingen zelf doen. Alleen dat kan dan per dag verschilllen. Dus voor hem is het dan lastig om te weten wat ik wel kan. En voor mij is het niet altijd fijn als er van alles uit mijn handen wordt genomen. Belangrijk is het dan om te zeggen wat je wil of kan.

Het is in de periode dat het minder goed gaat ook een uitdaging om niet te belanden in een zorg-relatie. Maar ook nog gewoon partners te zijn. Omdat ik wat betreft verzorging ( ADL) steeds redelijk zelfstandig was, was dit voor ons niet zo'n probleem. Maar je moet er wel allert op zijn.
Voor sommige mensen is dit wel een reden om de zorg uit te besteden. Of omdat het gewoon te zwaar Is. Maar dat zal in de toekomst dus niet meer kunnen. Denk er maar eens over na, hoe het is als je dagelijks verzorgd moet worden door of de zorg hebt voor je partner of je kinderen of je buren of....

Yvonne schrijft over haar leven met een chronische ziekte, en als het haar lukt is ze er ook bij as donderdag op de Inspiratiedag Samen Zorgen. Op haar weblog en via twitter @iefonuh1 publiceert ze haar ervaringen. Wil je daar ook bij zijn? Kijk op de website en mail sabya@inspiratiedag-zorg.org

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen