zondag 9 juni 2013

De liefde van zijn leven

Iedere dag om twee uur gaat de codedeur van het zorgcentrum open. Een oude man, met enkele grijze haren op zijn hoofd en rimpels in zijn gezicht schuifelt, kromgebogen, de gang in naar de afdeling waar zijn vrouw woont. De hele middag brengt hij bij haar door, helpt haar met drinken, leest uit de krant voor en geeft haar kleine stukjes van een schijf cake.
Als het mooi weer is neemt hij haar mee naar buiten. Het kost hem moeite om de rolstoel voort te duwen. Regelmatig stopt hij, loopt naar voren en zegt iets liefs tegen haar. Haar glimlach geeft hem energie om verder te gaan. In het park bij de vijver gaat hij op een bankje zitten. De rolstoel staat naast hem. Hij breekt stukken van een snee brood af, doet die in haar hand en helpt haar om het brood op de grond te laten vallen. De eenden komen kwakend naar hen toe. Liefdevol steekt hij zijn arm door de hare.
Als ze een slechte dag heeft zit hij machteloos naast haar stoel. Ze staart met een doodse blik voor zich uit, opent haar mond niet om te eten of te drinken. Ze heeft hem niet in de gaten en lacht niet. Dan leest hij alleen maar voor uit de krant en houdt haar hand vast.
De laatste tijd komen die slechte dagen steeds vaker voor. Toch komt hij elke dag om klokslag twee uur. Hij kan de liefde van zijn leven nu niet alleen laten. En elke dag is een nieuwe kans op een goede dag. Als ze lacht zijn ze weer samen ook al is het maar voor even.
Lees meer van Leo van Erp op zijn blog

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen