woensdag 19 juni 2013

Dementie vriendelijke wereld

Mijnheer en mevrouw Jansen staan voor restaurant “De Lekkerbek”. ‘ Het is druk,’ zegt mevrouw Jansen weifelend. ‘Het is jouw verjaardag, schat’ zegt mijnheer Jansen. Hij pakt haar hand en leidt haar met lichte druk naar binnen. Ze gaan achter in het restaurant zitten waar nog enkele tafeltjes vrij zijn. Mevrouw Jansen kijkt angstig om zich heen, gaat zitten, zet haar handtas op de grond, gaat weer staan en gaat zitten. Mijnheer Jansen pakt haar handen en streelt ze.


‘Waarmee kan ik u van dienst zijn?’ klinkt de stem van de ober achter mevrouw Jansen. Ze schrikt, slaat met haar hand een vaasje bloemen om en geeft een gil. Mensen in het restaurant kijken. Mijnhaar Jansen zet het vaasje recht en pakt haar handen. ‘Rustig schat, ik ben bij je,’ zegt hij.

De ober tikt met zijn pen op zijn orderboekje.

Als mevrouw Jansen gekalmeerd is, geeft mijnheer Jansen de bestelling door. Mevrouw Jansen pakt het servet, rolt het uit elkaar, vouwt het op en legt het op haar bord. Ze schuift het bestek heen en weer. Ze pakt haar handtas en doet de lepel erin. ‘Ik zal je tas wel op de grond zetten,’ zegt mijnheer Jansen en hij haalt de lepel er weer uit.

De ober brengt de bestelling.

Mijnheer Jansen pakt het bord van mevrouw Jansen, snijdt het vlees in kleine stukjes, zet het bord voor mevrouw Jansen en legt het servet op haar schoot. Als hij weer zit snijdt hij een stukje van zijn biefstuk en stopt die in zijn mond. Zijn gezicht betrekt. ‘Verdomme, koud geworden,’ mompelt hij. 

Dementie vormt een grote uitdaging voor onze samenleving. De ziekte is nog niet te genezen en door onder meer de vergrijzing neemt het aantal mensen met dementie toe. Steeds meer mensen met dementie wonen thuis. Onder inspiratie van ‘scheiden van wonen en zorg’, ‘de wmo’, en ‘de kanteling’ zijn overheden en ondernemingen voor zorg en welzijn bezig het aanbod van zorg en welzijnsdiensten opnieuw in te richten waarbij een groot beroep word gedaan op de inzet van familie, buren en vrijwilligers.

De huidige negatieve beeldvorming over mensen met dementie beinvoedt in sterke mate de kwaltiteit van hun leven. Door gebrek aan  kennis hebben mensen de neiging om mensen met dementie te ontlopen, er wordt over hun hoofden heen gepraat en ze worden betutteld. Zij en hun mantelzorgers voelen zich dan ook vaak geisoleerd. Hun contacten met de lokale gemeenschap vallen geleidelijk aan weg, wat opnieuw de levenskwaliteit doet verminderen. Mensen met dementie voelen zich (en worden ook)  uitgesloten uit het leven in de gemeenschap. De samenleving werpt drempels op voor mensen met dementie in allerlei omstandigheden: internetbankieren, pinnen, restaurant, wachtrijen aan kassa’s, contacten met gemeenten….Ook in de inrichting van de openbare ruimte zijn elementen die mensen met dementie hinderen en die onnodige gevaren creeren. Hierdoor leven mensen met dementie in het verborgen en hebben weinig contact met hun medemensen.


Lees verder op de blog van Leo van Erp

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen