vrijdag 21 juni 2013

Kwetsbaar: blog van Yvonne

Afgelopen weken bleek maar weer hoe kwetsbaar je bent als gezin met een chronisch zieke ouder. Twee belangrijke gebeurtenissen waren daar mede de oorzaak van.
Allereerst ging half februari ons bedrijf failliet. Een prachtig familiebedrijf dat na ruim 100 jaar te hebben bestaan, opeens de deuren moet sluiten.



Wat volgde was een enorm stressvolle periode. Opeens kom je in een wereld terecht die je totaal niet kent. Een wereld met curator, notaris

, advocaat, schuldeisers. Het gevolg hiervan waren slapenloze nachten, woordwisselingen en heel veel piekeren. En ook een heel basaal, lastig gevolg. Als eigen ondernemer krijg je geen uitkering. Noppes, nada, nix. 
Hier komt dan het kwetsbare als chronisch zieke om de hoek kijken. Op zo’n moment zou je heel graag willen helpen en voor inkomen zorgen. In mijn geval kan dat dus niet. Volledig afgekeurd en echt niet in staat om te werken. Hoe langer deze periode duurde, hoe moeilijker het werd.

Na ongeveer 2 maanden kreeg Manlief griep en uiteindelijk een longontsteking. Hij was echt heel ziek. Niet in staat om iets te doen.
Dan blijkt op een andere manier je kwetsbaarheid. Normaal is Manlief een ondersteunende mantelzorger. Kort gezegd houdt hij ons huishouden draaiende. Hij kan een injectie toedienen, in geval van nood een infuus prikken. En dat lukte dus niet. Ik probeerde al zijn taken binnen ons gezin over te nemen. Na een paar dagen was ik al heel moe, daarna uitgeteld. En tenslotte zo goed als uitgeput. U zult dat misschien overdreven vinden, maar dat is het niet. Allerlei pijnklachten namen toe en ik kon bijna niet meer op mijn benen staan. Sommige dingen maar gelaten voor wat het was. Dan blijkt ook dat mantelzorg via bijv vrienden of familie in de praktijk echt niet lukt.

Zoonlief was erg van slag. Op de 1e dag dat Manlief ziek op bed lag zei hij: ik vind het zo leeg, zo zonder papa. Hij was erg verdrietig.  Na wat aandringen bleek dat hij heel bang was dat hij ook chronisch ziek zou worden…… Het is heel confronterend en emotioneel als een kind van 9 dit zegt.

Dit alles maakt mij angstig en onzeker over de toekomst. Een indicatie aanvragen voor zorg wordt steeds lastiger. Het liefst zou ik dan een PGB willen. Omdat je dan zelf meer de regie houdt. Maar nieuwe aanvragen worden  nauwelijks geaccepteerd. 

Gelukkig is het op dit moment nog niet nodig. Eerlijk gezegd wil ik dat ook niet. Manlief is weer opgeknapt. Onze zaak heeft in sterk afgeslankte vorm een doorstart kunnen maken.

Ik ben blij en dankbaar dat we het zo samen nog kunnen redden. Beseffend dat het in een gezin met 1-ouder heel zwaar moet zijn. Ook voor Manlief is het zwaar. Mantelzorg naast een werkweek van meer dan 45 uur.

Na deze kwetsbare periode maken we ook als gezin een doorstart.
En daarom: Carpe Diem en Fingerscrossed!


Yvonne schrijft over haar leven met een chronische ziekte, op haar weblog en via twitter @iefonnuh1 publiceert ze haar ervaringen. 

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen