dinsdag 25 juni 2013

Pijn: blog door Yvonne

Tja, wat zal ik hier eens over zeggen. Genoeg over te zeggen. En er zijn al boeken, wat zeg ik bibliotheken vol over geschreven. Internet staat er ook meer dan vol mee. Maar (zoals altijd) schrijf ik hierover vanuit mijn beleving.

Veel chronisch zieken hebben hiermee te maken: pijn. De aard, locatie en intensiteit verschilt natuurlijk wel. Bijna iedereen probeert ook de beste manier te vinden om dit te onderdrukken of er mee om te leren gaan. Meestal pijnstilling, soms psychotherapie, afleiding, meditatie, sport, beweging, rust of helemaal nix. Helemaal nix, omdat je het idee hebt dat het niet veel helpt en de bijwerkingen van bijv medicatie te overheersend zijn. Afleiding kun je in allerlei vormen zoeken: muziek, tv, social media, veel eten, op je handen gaan staan….

Wat niemand eigenlijk wil is dat pijn je humeur bederft. Dat het je leven beheerst of  uiteindelijk zelfs overneemt. Soms lijk je bijna een ander mens te worden, een ander karakter te krijgen. Eerlijk gezegd vind ik dit zelf het meest rottige aan pijn. De fysieke pijn is soms enorm, maar op de een of andere manier kan ik dat wel aan. Maar dat ik daardoor soms prikkelbaar ben, sneller geïrriteerd raak en soms kortaf of snauwerig reageer: dat vind ik echt heel erg rottig.

Afgelopen week was ik in gesprek met iemand terwijl ik moe was en veel pijn had. Natuurlijk ook net een stressvolle periode….Afijn ik reageerde kortaf, geïrriteerd. Terwijl ik naar huis fietste baalde ik Enorm van mijzelf. Ik voelde mij schuldig. Werd er verdrietig van. Dit wilde ik niet. Ik kon haar mijn excuus aanbieden en uitleggen wat er aan de hand was. Ze begreep het en daarmee was het voor dat moment ook goed.

Maar dit soort momenten gebeuren vaker en ik vind dat gewoon heel moeilijk en vervelend. Ik wil dit gewoon niet. Ik wil niet dat pijn mijn leven beheerst. Maar vooral niet dat dit het leven van mensen in mijn directe omgeving beïnvloedt!!!!

Gelukkig ben ik wel positief ingesteld en helpt humor (en soms sarcasme) mij om toch opgewekt te blijven. Zodat ik voor mijzelf, maar vooral voor mijn directe omgeving nog een beetje te pruimen ben 

Oh ja…en hardop vloeken of gewoon AUW AUW roepen helpt ook wel eens. Maar dat doe ik dan buiten gehoorsafstand!


Yvonne schrijft over haar leven met een chronische ziekte, op haar weblog en via twitter @iefonnuh1 publiceert ze haar ervaringen. 


Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen